Dit is een artikel uit mijn nieuwsbrief die net de deur uit is en als volgt begint:
Nawoord op het voorwoord: Dit artikel was al geschreven toen koninginnedag nog moest beginnen. In het licht daarvan is zeker het tweede gedeelte over ‘voorzorg’ wel heel erg actueel, want hoe zal het zijn koninginne- of koningsdag volgend jaar en in hoeverre zullen we kunnen en willen vieren waar er ook zoveel schaduw en mogelijk angst voor herhaling rust, – of liever gezegd drukt, op de stemming van ons grootste volksfeest. Afschuwelijk en jammer dat de traditie van vrijmoedig en ongedwongen feestvieren op deze dag, inclusief een toegankelijke mee-feestende koninklijke familie, vandaag zo een waanzinnig heftige, en hopelijke een-mans actie, heeft opgeroepen.
Het artikel zelf luidt aldus:
Mag dat wel? Voorpret? Is dat niet ineffectief met je energie in de toekomst zitten? Ik dacht van niet. Voor zover ik weet, is wat je aan den lijve ervaart, érg in het nu. En ik kan voorpret erg goed in mijn lichaam voelen: alertheid en bruis, en dat genereert weer energie voor van alles – ook voor lastiger zaken.
Aankondigingen voor activiteiten en gebeurtenissen in de toekomst geven je letterlijk de kriebels of je ervaart niks… Bij dat laatste weet je zeker dat je het beter kunt laten, als de keus tenminste bij jou ligt.
Allergie-kriebels zijn ook duidelijk zat: die zeggen: “Alsjeblieft niet, aan míjn lijf geen polonaise…” Dan heb je de vrije keuze om het wel of niet te gaan onderzoeken.
Maar als je jezelf rechter-op voelt gaan zitten, je ogen zich merkbaar wat verwijden en je je wakker en nieuwsgierig voelt worden, zou ik zeggen: proef dan nog even door, open je nog wat meer voor het aangebodene. Ons lijf is zo een geweldig 
kompas! Hoofd, hart en onderbuik-gevoelens; verstand, gevoel, intuïtie én instinct, zowel ieder apart als samen, onderling in verbinding, zijn ze onmisbaar!
Dus als het naar meer smaakt, ook al snap je er de ballen van waarom, ga op pad om het verder uit te zoeken.
Aan de andere kant daarentegen, kun je ook de meest vreselijke fysieke ervaringen hebben in anticipatie van akelige dingen die misschien wel mogelijk kunnen gaan gebeuren. Daar ga je niet bepaald van stromen, die maken eerder angstig of leggen lam, of het nou over reële of irreële mogelijkheden in de toekomst: Mexicaanse griep, baan verlies, en ander drama of narigheid. Dan is het wel zaak om je goed te realiseren dat als uit angst je innerlijke stroom vertraagd, stagneert, je dus ook niet meer in staat bent je te openen voor de energie van het “nu” van het volgend moment, en ga je de ellende zelfs eerder ‘op je af roepen’ dan wanneer je in beweging blijft, simpelweg omdat je aan flexibiliteit verliest. Dan letterlijk in beweging komen om die lading uit je lijf te dansen, fietsen, of klussen, kan erg goed werken.
In of uit angst leven voor wat er allemaal mis kán gaan, laat geen energie of ruimte over voor het zien van nieuwe mogelijkheden en je eigen creativiteit bij uitdagingen. Voorzorgen nemen zoals wél je fiets op slot zetten terwijl je heus best wel een beetje op God vertrouwd, zijn gewoon slim, gezond verstand. Maar je niet zó lam laten leggen dat je uit ‘voorzorg’ de fiets maar in de schuur laat staan en nooit meer gebruikt’, “…dan wordt ie tenminste ook niet gestolen”… Dát werkt erg contraproductief voor je energiehuishouding en je kansen in het leven/geluksgevoel. Risico’s durven nemen, meer ervaringen opdoen, terwijl je je instinct en intuïtie blijft aanscherpen en luistert naar je hart, maakt in ieder geval dat je later géén spijt hoeft te krijgen van de dingen die je níet gedaan hebt. En ondertussen: lang leve de voorpret en het feitelijke gebeuren!
