Lieve Niki, Ben en Ellen,
Wat een dag, wat een week, wat een eeuwigheid! Het lijken wel drie weken….. Als dat voor mij al zo is, hoe moet dat dan voor jullie geweest zijn… de rollercoaster van emoties vanaf het moment dat jullie dat verschrikkelijke telefoontje kregen?! Onvoorstelbaar.
Lieve Mark, ik vind het nog steeds onvoorstelbaar dat je ‘wég’ bent. Verbazingwekkend hoe een gemakkelijk mens jij bent…was – moet ik zeggen, om van te houden… Zó gemakkelijk om van te houden, zélfs als ik je maar zo af en toe zag… De eerste jaren dat je tegelijkertijd met Akerman aan Broklede ‘begon’ en veel vaker bij ons over de vloer kwam dan de laatste paar maanden. Daarentegen zag ik je dan die afgelopen maanden weer vaker als vanzelfsprekend náást Akerman rennen bij de VIB, dat bleek wel uit hoeveel foto’s er verschenen waar jij ook op stond. En wat fijn om die tevoorschijn te kunnen toveren, van die ongedwongen Mark foto’s, als jullie de anderen stonden op te wachten bij de finish, anderen die samen met jullie het maandelijkse rondje Maarsseveen liepen, jij nonchalant op een tosti kaas kauwend….Dubbel dierbaar zijn die foto’s me nu, pareltjes aan de wand.
Ik heb je de afgelopen week wel duizend keer teruggezien zoals je vanuit onze gang de huiskamer in kon lopen met een tussenuur, waarna Akerman zijn altijd terugkerende vraag stelde: “Willen jullie wat drinken?” En het altijd zo oprechte antwoord: “Ja, lekker”! Hoe je mee ging naar de Achmea kennisquiz, met spandoeken en al om Aki aan te moedigen. Ik hoor Akerman nog zeggen: “Mam, Mark komt kijken op atletiek, of het wat voor hem is”, en vervolgens: “Ja, hij doet het”, en atletieken kreeg een dimensie erbij: de Mark-dimensie. De efteling, de film, het kamperen op ‘de baan’, een nacht die misschien alleen Maike slapend heeft doorgebracht. En ja, hij schijnt het echt gezegd te hebben: dat hij al vanaf zijn 6e overwoog zijn organen te doneren. Mar, wat laat jij een imprint, een indruk achter, wát een ongelofelijk grote impact heeft jouw overlijden op heel veel mensen, en wat zijn er veel pubers inene in deze week jongvolwassenen geworden. Wat een verlies voor de mensheid ook om jou nu al te moeten missen. Grote woorden misschien, én je verdient ze, want als ik een ding geleerd heb over jou: je had het in je om een groot betekenisvol mán te worden! Vandaag is er veel over jouw bijzondere kwaliteiten gesproken en ook direct gericht aan jou gezegd, én onuitgesproken gebleven maar wel gedacht en gevoelt. En ik hoop en wens en denk dat iets van jouw ziel, van jouw bewustzijn daarvan álles heeft meegekregen. Ik ben onder de indruk van hoeveel goeds jij met je jonge leven nu al achterlaat, én ik ben heel erg onder de indruk van je ouders, – wát een kanjers-, die mij en ontelbare anderen deze week met open armen hebben ontvangen en deelgenoot hebben laten zijn van zo’n intieme periode van afscheid van hun zoon. Waar ik me eerst nog aarzelend een kwartier bij de benzinepomp bezonnen heb die zaterdag: Zal ik wel gaan, zo onaangekondigd? En gelijk armen om mij heen, wie troost wie? En dan Ellen, dappere Ellen! En Mark, wat heb jij een fantastische opa, die zo ongelofelijk krachtig en teder over je sprak vandaag. Mark, ik wou dat ik kon toveren, dan toverde ik je terug in de tijd en dat je dan nét wat later tevoorschijn piepte die vrijdagochtend, en dat de golfclub dan lekker al weg was.
De vrijdagochtend nadat ik het telefoontje van Nick zijn moeder kreeg, heb ik gebeden: “Als Mark blijft leven ga ik de Camino lopen naar Santiago de la Compostella”. Ik vroeg om een wonder en ongetrainde dame als ik ben, had me daar heel erg graag de blaren voor op mijn voeten gelopen. Ook dat mocht helaas niet zo zijn. Vanmiddag voelde ik een diepe aandrang om mee te gaan zingen met “Feel”; te zingen voor jou en voor je ouders, je familie, al die andere verdrietige kinder- en grote mensen harten in de zaal. Te zingen als troost, en ik kreeg het beeld en het verlangen dat de hele zaal dan mee zou zingen. Dat heb ik dus maar gelaten, ik weet dat Aki me dat nooit vergeven zou hebben J en dat het waarschijnlijk het moment niet was, zo onaangekondigd. Maar ik zie ons dat nog wel een keer doen met een grote groep mensen en kinderen: atletiekmaatjes en ouders en Ben en Niki en Ellen. Want het is wel wat ik daar in die zaal voelde, en deze week ook in en bij en met en tussen heel veel mensen voelde:the real thing; ‘Real Love’. Het is je weer gelukt: Bruggenbouwer Mark in de bocht! Mark, dank je wel dat ik je gekend heb!
Heel veel liefs!!!!!!
PS: Kyteman doet me aan jou denken!
http://www.youtube.com/watch?v=6TUzaW0-K1k
http://www.youtube.com/watch?v=SpwIF6tkRl8
Sorry
