Lieve Mensen, bijna alweer een jaar voorbij…tijd voor reflectie en diamantjes verzamelen, en het woord dat in mij resoneert is ‘dierbaar’.
Ik realiseer me hoeveel me dierbaar is en ben dankbaar voor wát en wíe mij dierbaar is, ondanks alweer een afscheid, deze keer van mijn liefdespartner en levensmaatje gedurende de afgelopen 7 jaar. We ontwarren ons samenleven en onze relatieknoop en gaan voortaan ieder onze eigen weg. Hij is mij heel dierbaar, net als de vele goede herinneringen aan waanzinnig veel lol en heerlijkheid samen; schitterende diamantjes die ik meeneem mijn toekomst in. Daarnaast ervaar ik ook verdriet van wat niet verder heeft kunnen zijn of worden. Een grote nieuwe uitdaging ligt voor me.
Gisterenavond heb ik meegezongen in de voormalige Amstelkerk met Jan Kortie, bij zijn maandelijkse samenzang met ongeveer 200 mensen: “Het lied van de ziel”, waar we o.a. vanwege de kerst met een heel eenvoudig lied de vier aartsengelen Rafaël, Gabriël, Michaël en Uriël – die ik niet eens allemaal kende – toezongen, voor mij een nieuwe mantra, die ik in die samenzang als troostend ervaarde en me tot tranen toe roerde.
Mijn leven lang ben ik al een Kerstkind en heb daar vroeger jarenlang mee geworsteld, zoekend naar manieren om mijn verjaardag net als andere kinderen te kunnen vieren, een onmogelijkheid natuurlijk in die tijd van het jaar, tot ik zelfs een puberjaar of twee uitweek naar de 17e juni: “Dán maar een half jaar later, dan komt er misschien iemand op mijn feestje…” en heb nu sinds lang mijn eigen vormloze vorm gevonden door het soms lang van te voren te organiseren met een etentje met vrienden of familie, of zoals vorig jaar een groots vóór mij georganiseerd feest te vieren, en soms in alle eenvoud te laten ontstaan, zoals dit jaar.
Het lukt mijzelf gelukkig redelijk snel om door de commerciële laag rond Kerst heen te zien, tot de essentie te komen van samenzijn, uitrusten en introspectie én ik ervaar het eigenlijk bijna altijd als een emotioneel intense periode, denkelijk ook aangestuurd door het seizoen alhier, want in de jaren dat ik met korte mouwen op een terrasje in Turkije mijn verjaardag vierde, was de kersttijd duidelijk luchtiger en letterlijk en figuurlijk lichter, maar toch altijd met een gevoelige klank van raakbaarheid.
Juist als ik dit schrijf, wordt op de TV een programma aangekondigd wat zondagavond uitgezonden wordt: “Bij Yerli”, waarin Nilgün Yerli deze keer Alexander Pechtold in Turkije zal ontvangen en interviewen – heel boeiende bijeenkomsten,waarover zij zelf zegt: “Nu mogen Nederlanders mijn gast zijn, in het land dat ik niet echt ken.” Ik ken Nilgun als een ruwe diamant die steeds prachtiger gaat schitteren, de scherpe kantjes minder of precies daar waar ik ze meestal erg waarderen kan. Mooi ook de synchroniciteit: Terwijl ik iets over mijn 10 jaar daar schrijf, komt die aankondiging op TV. Zij is net weer een paar jaar terug in Turkije na op haar tiende vertrokken te zijn naar Nederland.
De TV staat aan omdat ik op zaterdagochtend vaak de uitzendingen van de Boeddhistische Omroep beluister en met een half oog bekijk, terwijl ik me voorbereid op een rustige dag thuis. “Taking it slow.” Ik ontspan bij uitstek van het zien, horen en zijn bij Tibetaanse monniken en kan enorm genieten van en veel steun en bemoediging vinden in de vertellingen van Soygal Rinpoche (schrijver van het Tibetaans boek van leven en sterven) en vandaag van Matthieu Ricard.
Hij noemt zichzelf een clown die een beetje de wereld afreist. Maar in werkelijkheid is hij een zeer toegewijde Franse monnik die al ruim 30 jaar met tal van projecten in de weer is. Hij doneert een miljoen dollar per jaar aan hulpbehoevende scholen, ziekenhuizen, kloosters en filosofische instellingen in Tibet, India en Nepal. Inspirerend en troostend vanwege zijn ‘miljoenen druppels op een gloeiende plaat’, een lichtend voorbeeld. Ook werkt hij mee aan wetenschappelijk hersenonderzoek, naar de werking van meditatie en de staat van mededogen op de hersenen die blijvend van invloed blijkt te kunnen zijn, ook op het immuunsysteem. Niet nieuw voor mij maar heerlijk dat het op zo’n hoog wetenschappelijk niveau bewezen wordt.
Als dat afgelopen is, staat tijdens het opruimen en afwassen en mail beantwoorden dit weekend en deze week Serious Request aan, met ook dit jaar weer een ongedwongen en toch zeer betrokken, krachtige actie vol verbinding, creativiteit en inventiviteit, ditmaal voor vluchtelingen over de hele wereld, middels het Rode Kruis. Vanaf 2e kerstnacht wordt het intunen op SR voor mij prettig afgewisseld met de Top 2000 (Ik lijk wel een TV gids deze keer).
En om nog even in de sfeer te blijven, wordt precies op het moment als toetje nóg een programma naar mijn hart aangekondigd, voor de 23ste, ook zeer de moeite waard en een andere diamantje: “Selcuk, de stad van Maria”, alweer in Turkije. Daar leven Moslims en Christenen samen in een geloofsgemeenschap bij de resten van het huisje van Maria waar zij volgens een openbaring van Hildegard von Bingen haar laatste jaren heeft doorgebracht. Ik kan sowieso beamen dat er een bijzonder zacht vergevingsenergie-veld hangt op die plek. Dat brengt me bij de laatste herinnering die ik met jullie wil delen: Toen ik in Kusadasi woonde, vlakbij Selcuk, en meditatie-avonden begeleidde, heb ik zowel de abt als de zusters van het Efeser klooster bij mij thuis uitgenodigd, en waren we met moslims, christenen en ‘non-conventionele believers’ bijeen, om een avond samen te zijn en mee te doen aan een wereldwijde hartsmeditatie (1995). Dat was ontzettend leuk voor iedereen en heel inspirerend, fijn om mee te mogen maken. Alweer een schitterend diamant, een dierbare herinnering. Efese, een plek die meer dan de moeite waard is om te bezoeken! Terug naar hier en nu…
De Gouden Driehoek is inmiddels geopend en met veel plezier in gebruik genomen, met naast 
de coachingspraktijk o.a. een tweewekelijks healingcentrum op de maandagavond. Als je als gecertificeerd healer mee wilt komen stromen en healen, voel je dan bij deze uitgenodigd!
Het eerste traject van de toegepaste readingopleiding is inmiddels van start gegaan en wordt met veel enthousiasme ervaren. Volgende keer een reactie van een van de studenten. Hou de website in de gaten voor de datum van de eerstvolgende open middag,
Hieronder vind je een paar links naar het programma van begin 2009 met onder andere Autobiografisch Schrijven en Zinspelen in actie en de Agenda alsook informatie over het healingcentrum. Ook kun je doorklikken naar een artikel in de Business Utrecht van deze maand met de aurareading van Doreen Boonekamp, directeur van het Nederlands Filmfestival. Deel 1 en deel 2 Ik was door redacteur Mart Rienstra uitgenodigd om Ciska Rippen te vervangen bij de terugkerende serie aurareadings van bekende Utrechtse ondernemers voor dit blad. De serie komt binnenkort aan zijn eind en ter ere daarvan komt er in 2009 een klein boekje uit. De reading – gewoon op kantoor tussen de bureaus van het Nederlands Filmfestival, was erg leuk om te doen. Bedankt!
Dat brengt me – na wat zijwegen – bij mijn welgemeende nieuwjaarswensen:
“Dat je heel erg veel leuks en uitdagends tegen mag komen om te doen,
de lastige dingen zo gemakkelijk mogelijk kan volbrengen
en de rest lekker kan laten!
En dat, waar jij ook bent en met wie je ook gaat zijn
in deze en volgende dagen,
je een 2009 vol vervoering, liefde en bezieling mag beleven!”
Hartelijke groet,
Carolien Geurtsen
Traningsbureau Bezield Coachen
