Blog Cloud – Juggling with life balls

Hoeveel ballen hou jij in de lucht??

A New Beginning – Speech Obama 4th June 2009

Alwéér

Ouwe blogs en nieuwe blogs bij elkaar verzamelen op één punt als ik er toe kom om dat te realiseren is het doel van dit nestje hier, omdat het ook nog eens zo makkelijk mooi vorm te geven is.Mijn blogs zijn meest voor mezelf en verder voor wie ze wil lezen natuurlijk, anders schreef ik wel een dagboek. Waarom? Omdat ik vermoed dat wat ik beleef en ervaar net zo goed als de ervaringen van ieder ander een zekere mate van universele kwaliteiten heeft en dus mogelijk behalve vermakelijke ook andere side-effecten kan hebben als ergerlijk, troostrijk, of onhebbelijke, inzichtelijke of aha-belijke sensaties. If it means nothing to you, dan is daar het deurtje Ik ga dus even graven – en zie daar, gevonden…in the mean time: No More Singing the Blues from Kyteman

30 mei 2009 – Dág Mark!

Lieve Niki, Ben en Ellen,
Wat een dag, wat een week, wat een eeuwigheid! Het lijken wel drie weken….. Als dat voor mij al zo is, hoe moet dat dan voor jullie geweest zijn… de rollercoaster van emoties vanaf het moment dat jullie dat verschrikkelijke telefoontje kregen?! Onvoorstelbaar.

Lieve Mark, ik vind het nog steeds onvoorstelbaar dat je ‘wég’ bent. Verbazingwekkend hoe een gemakkelijk mens jij bent…was – moet ik zeggen, om van te houden… Zó gemakkelijk om van te houden, zélfs als ik je maar zo af en toe zag… De eerste jaren dat je tegelijkertijd met Akerman aan Broklede ‘begon’ en veel vaker bij ons over de vloer kwam dan de laatste paar maanden. Daarentegen zag ik je dan die afgelopen maanden weer vaker als vanzelfsprekend náást Akerman rennen bij de VIB, dat bleek wel uit hoeveel foto’s er verschenen waar jij ook op stond. En wat fijn om die tevoorschijn te kunnen toveren, van die ongedwongen Mark foto’s, als jullie de anderen stonden op te wachten bij de finish, anderen die samen met jullie het maandelijkse rondje Maarsseveen liepen, jij nonchalant op een tosti kaas kauwend….Dubbel dierbaar zijn die foto’s me nu, pareltjes aan de wand.

Ik heb je de afgelopen week wel duizend keer teruggezien zoals je vanuit onze gang de huiskamer in kon lopen met een tussenuur, waarna Akerman zijn altijd terugkerende vraag stelde: “Willen jullie wat drinken?” En het altijd zo oprechte antwoord: “Ja, lekker”! Hoe je mee ging naar de Achmea kennisquiz, met spandoeken en al om Aki aan te moedigen. Ik hoor Akerman nog zeggen: “Mam, Mark komt kijken op atletiek, of het wat voor hem is”, en vervolgens: “Ja, hij doet het”, en atletieken kreeg een dimensie erbij: de Mark-dimensie. De efteling, de film, het kamperen op ‘de baan’, een nacht die misschien alleen Maike slapend heeft doorgebracht. En ja, hij schijnt het echt gezegd te hebben: dat hij al vanaf zijn 6e overwoog zijn organen te doneren. Mar, wat laat jij een imprint, een indruk achter, wát een ongelofelijk grote impact heeft jouw overlijden op heel veel mensen, en wat zijn er veel pubers inene in deze week jongvolwassenen geworden. Wat een verlies voor de mensheid ook om jou nu al te moeten missen. Grote woorden misschien, én je verdient ze, want als ik een ding geleerd heb over jou: je had het in je om een groot betekenisvol mán te worden! Vandaag is er veel over jouw bijzondere kwaliteiten gesproken en ook direct gericht aan jou gezegd, én onuitgesproken gebleven maar wel gedacht en gevoelt. En ik hoop en wens en denk dat iets van jouw ziel, van jouw bewustzijn daarvan álles heeft meegekregen. Ik ben onder de indruk van hoeveel goeds jij met je jonge leven nu al achterlaat, én ik ben heel erg onder de indruk van je ouders, – wát een kanjers-, die mij en ontelbare anderen deze week met open armen hebben ontvangen en deelgenoot hebben laten zijn van zo’n intieme periode van afscheid van hun zoon. Waar ik me eerst nog aarzelend een kwartier bij de benzinepomp bezonnen heb die zaterdag: Zal ik wel gaan, zo onaangekondigd? En gelijk armen om mij heen, wie troost wie? En dan Ellen, dappere Ellen! En Mark, wat heb jij een fantastische opa, die zo ongelofelijk krachtig en teder over je sprak vandaag. Mark, ik wou dat ik kon toveren, dan toverde ik je terug in de tijd en dat je dan nét wat later tevoorschijn piepte die vrijdagochtend, en dat de golfclub dan lekker al weg was.

De vrijdagochtend nadat ik het telefoontje van Nick zijn moeder kreeg, heb ik gebeden: “Als Mark blijft leven ga ik de Camino lopen naar Santiago de la Compostella”. Ik vroeg om een wonder en ongetrainde dame als ik ben, had me daar heel erg graag de blaren voor op mijn voeten gelopen. Ook dat mocht helaas niet zo zijn. Vanmiddag voelde ik een diepe aandrang om mee te gaan zingen met “Feel”; te zingen voor jou en voor je ouders, je familie, al die andere verdrietige kinder- en grote mensen harten in de zaal. Te zingen als troost, en ik kreeg het beeld en het verlangen dat de hele zaal dan mee zou zingen. Dat heb ik dus maar gelaten, ik weet dat Aki me dat nooit vergeven zou hebben J en dat het waarschijnlijk het moment niet was, zo onaangekondigd. Maar ik zie ons dat nog wel een keer doen met een grote groep mensen en kinderen: atletiekmaatjes en ouders en Ben en Niki en Ellen. Want het is wel wat ik daar in die zaal voelde, en deze week ook in en bij en met en tussen heel veel mensen voelde:the real thing; ‘Real Love’. Het is je weer gelukt: Bruggenbouwer Mark in de bocht! Mark, dank je wel dat ik je gekend heb!

Heel veel liefs!!!!!!

PS: Kyteman doet me aan jou denken!

http://www.youtube.com/watch?v=6TUzaW0-K1k

http://www.youtube.com/watch?v=SpwIF6tkRl8

Sorry

24 mei – verlies van een kind, for Crying out Loud

24 mei, 08:40

Vrijdag 22 mei sta ik bij de Vivant met drie kaarten in mijn hand die postzegels behoeven, om een vierde uit te zoeken. De eerste twee zijn felicitatie kaarten voor twee cliënten met hun nieuwgeboren dochters, de derde is een beterschapskaart voor mijn ex-schoonvader en de kaart waarmee ik zachtjes huilend in mijn hand sta, is voor de ouders en zusje van een klasgenoot van mijn zoon die aan het overlijden is. Diezelfde vrijdag zal ik ook een email in mijn bus vinden met de uitnodiging om de viering van een 8 jarige liefdesrelatie op 8.8. ceremonieel te gaan begeleiden. Het leven in een notendop.
Ik verdom het om de kaart al te kopen, hij is nog niet officieel overleden, en zet hem terug, om de volgende ochtend met mijn zoon terug te keren die zonder overleg dezelfde kaart uitkiest.

Vrijdagavond zijn we met een groep jonge mensen en ouders bij elkaar op wat anders een normale atletiektraining zou zijn geweest, om de toedracht te horen van de krankzinnige samenloop van omstandigheden waardoor hun vriend, klasgenoot en maatje overleden is. En om samen te huilen en stil te zijn van verbijstering maar ook zachtjes en vastberaden te glimlachen over hoe zijn herinnering passend in leven gehouden zal worden bij een sponsor loop voor een goed doel die hij zelf al aan het plannen was.

Uitgesproken wordt wat enkelen al weten: Hij zal vandaag zijn organen doneren, en sommige van de volwassenen zeggen onder de indruk: “Ík heb nog geeneens dat codicil ingevuld.” Dan zegt mijn zoon: “Hij wilde dat al vanaf zijn 6e. Het wordt even nóg stiller.

Ik merk dat ik geen einde kan breien aan dit stukje omdat ik zijn einde nog niet heb kunnen accepteren.

Dag lieve Mark! Ik wens en ik denk dat je meekrijgt hoeveel er van je gehouden wordt!
Veel kracht en troost voor Niki,Ben,Ellen en iedereen die van Mark houdt en hem zal missen!

19 mei 2009 – een verrassingsfeest organiseren, ik kan het iedereen aanraden!

Afgelopen zondag heb ik samen met zus en broer een grandioos verrassingsfeest georganiseerd voor onze vader, om hem eens in het zonnetje te zetten. Mede ingegeven door de wens om niet pas na zijn overlijden alle mensen die om hem geven en hem dankbaar zijn voor zijn rol in hun leven bij elkaar te zien lachen door hun tranen heen, maar bij zijn leven en welzijn.

Iedereen die uitgenodigd werd, was enthousiast in de respons; klanten van 30, 40, 50 jaar, waarvoor hij altijd de verzekeringen had verzorgt maar die hij ook had bijgestaan bij scheiding en overlijden, zo was dat vroeger nog met je verzekeringsagent, alles veel persoonlijker, lief en leed delend.
Maar ook waren er familieleden uitgenodigd én gekomen en mensen van de biljartvereniging.

De lieve man was totaal verbijsterd bij binnenkomst. we hadden hem met een smoes van Clubkampioenschappen van mijn zoon daar gekregen en hij keek minuten lang de zaal rond: familieleden uit Friesland, waar hij net die ochtend vandaan was gereden, zijn zoon vrouw en kind waarvan hij niet beter wist dan dat ze aan het varen waren op de Waddenzee, kleindochter uit Duitsland en later op Skype kwamen vrienden en bekenden uit Slovenië en Turkije en via de telefoon en brieven oud-collega’s en dierbare andere oude bekenden hun bijdrage leveren aan het in het zonnetje zetten van deze bijzondere man.

Hij bleef maar mompelen: ter gelegenheid van wat? Nou daar hadden we de hele middag voor genomen om dat duidelijk te maken, en kort samengevat was het antwoord: Ter gelegenheid van Jou!
Oud familieleden kwamen opdraven met filmpjes uit 1961 op DVD gezet waarop hij en mijn moeder aan het dansen waren in een werfkelder in Utrecht, alweer op een familiefeest want ik kon mijn opa, zijn vader, erop herkennen, en sowieso allerlei andere geweldige foto’s en anekdotes met teken en plak en knipwerk van de kleinkinderen en neven en nichten in een groot boek.

Mijn vader is mijn grote voorbeeld van IEDP
(Iedereen Elke Dag Plezier, een netwerk op Linkedin waar ik lid van ben) en dat ondanks waanzinnig veel tegenslagen, ziekte en andere uitdagingen in zijn leven.
Hij heeft skiën en zwemmen geleerd op zijn 50ste en gaat nog ieder jaar (77 3/4 is hij nu, dat stond ook op de ballonnen met de caravan naar de wintersport, ook al heeft hij een pacemaker en een lastige heup. De stube-houder helpt hem dan met zijn ski-schoenen aantrekken en wacht hem op met warme chokolademelk.

Met de paplepel ingegoten
Met zijn 11e haalde hij zijn typediploma om berichten voor het verzet te typen, coderen en daarna rondbezorgen. Hij en zijn broers en zussen hebben de oorlog als één groot avontuur ervaren, ze hadden onderduikers in huis en een heel gangenstelsel onder de keukens in de hele straat doorgegraven om bij een razzia een uitweg te kunnen bieden. Ze bietsen uit de gaarkeukens van de Duitsers bij hun in de straat en stalen iedere nacht witte en rode kool van de door de bezetter geconfisqueerde groenteveiling op de Croeselaan om die vervolgens in de straat onder alle gezinnen te verdelen.

Mijn opa blijkt districtshoofd van het verzet te zijn gewist, dát detail wist ik nog niet of was ik vergeten en alhoewel het voor sommigen achteraf discutabel is of je wel het recht hebt om je kinderen aan zóveel gevaren bloot te stellen – berichten verspreiden reizend met een bus vol Duitse soldaten -, heeft het al mijn ooms en tantes weerbaar gemaakt voor tegenslag, altijd het half volle glas herkennen en te gaan voor de positieve insteek. Ik heb het van niemand vreemd.

Gisteren zat ik die oude filmpjes op mijn laptop te bekijken en mijn al lang bestaande wens om al zijn verhalen niet te laten vervagen mét hem, als hij overlijd, kreeg in ene gestalte in mijn plan doorzetten om een boek te gaan schrijven…de kronieken van….
Waar ik allang zelf aan het schrijven was daarvoor, besloot ik gisteren van het ene moment op het andere een laptop voor hem te kopen om hemzelf alles uit eerste hand te laten vertellen, want hij is een meester verteller en heeft nog vele eieren te leggen.
Dan kan hij ook zelf gaan skypen met zijn vrienden over de hele wereld en met zijn zoon die vaart.
Mijn zoonlief heeft een voordelig exemplaar gevonden op Internet en daar gaat zo de bestelling de deur voor uit.
Familieleden en vrienden die dit lezen; nog even mondje dicht

1 mei 2009 – Voorpret, voorzorg, is dat wel leven in het NU?

Dit is een artikel uit mijn nieuwsbrief die net de deur uit is en als volgt begint:

Nawoord op het voorwoord: Dit artikel was al geschreven toen koninginnedag nog moest beginnen. In het licht daarvan is zeker het tweede gedeelte over ‘voorzorg’ wel heel erg actueel, want hoe zal het zijn koninginne- of koningsdag volgend jaar en in hoeverre zullen we kunnen en willen vieren waar er ook zoveel schaduw en mogelijk angst voor herhaling rust, – of liever gezegd drukt, op de stemming van ons grootste volksfeest. Afschuwelijk en jammer dat de traditie van vrijmoedig en ongedwongen feestvieren op deze dag, inclusief een toegankelijke mee-feestende koninklijke familie, vandaag zo een waanzinnig heftige, en hopelijke een-mans actie, heeft opgeroepen.

Het artikel zelf luidt aldus:
Mag dat wel? Voorpret? Is dat niet ineffectief met je energie in de toekomst zitten? Ik dacht van niet. Voor zover ik weet, is wat je aan den lijve ervaart, érg in het nu. En ik kan voorpret erg goed in mijn lichaam voelen: alertheid en bruis, en dat genereert weer energie voor van alles – ook voor lastiger zaken.

Aankondigingen voor activiteiten en gebeurtenissen in de toekomst geven je letterlijk de kriebels of je ervaart niks… Bij dat laatste weet je zeker dat je het beter kunt laten, als de keus tenminste bij jou ligt.
Allergie-kriebels zijn ook duidelijk zat: die zeggen: “Alsjeblieft niet, aan míjn lijf geen polonaise…” Dan heb je de vrije keuze om het wel of niet te gaan onderzoeken.
Maar als je jezelf rechter-op voelt gaan zitten, je ogen zich merkbaar wat verwijden en je je wakker en nieuwsgierig voelt worden, zou ik zeggen: proef dan nog even door, open je nog wat meer voor het aangebodene. Ons lijf is zo een geweldig kompas! Hoofd, hart en onderbuik-gevoelens; verstand, gevoel, intuïtie én instinct, zowel ieder apart als samen, onderling in verbinding, zijn ze onmisbaar!
Dus als het naar meer smaakt, ook al snap je er de ballen van waarom, ga op pad om het verder uit te zoeken.
Aan de andere kant daarentegen, kun je ook de meest vreselijke fysieke ervaringen hebben in anticipatie van akelige dingen die misschien wel mogelijk kunnen gaan gebeuren. Daar ga je niet bepaald van stromen, die maken eerder angstig of leggen lam, of het nou over reële of irreële mogelijkheden in de toekomst: Mexicaanse griep, baan verlies, en ander drama of narigheid. Dan is het wel zaak om je goed te realiseren dat als uit angst je innerlijke stroom vertraagd, stagneert, je dus ook niet meer in staat bent je te openen voor de energie van het “nu” van het volgend moment, en ga je de ellende zelfs eerder ‘op je af roepen’ dan wanneer je in beweging blijft, simpelweg omdat je aan flexibiliteit verliest. Dan letterlijk in beweging komen om die lading uit je lijf te dansen, fietsen, of klussen, kan erg goed werken.

In of uit angst leven voor wat er allemaal mis kán gaan, laat geen energie of ruimte over voor het zien van nieuwe mogelijkheden en je eigen creativiteit bij uitdagingen. Voorzorgen nemen zoals wél je fiets op slot zetten terwijl je heus best wel een beetje op God vertrouwd, zijn gewoon slim, gezond verstand. Maar je niet zó lam laten leggen dat je uit ‘voorzorg’ de fiets maar in de schuur laat staan en nooit meer gebruikt’, “…dan wordt ie tenminste ook niet gestolen”… Dát werkt erg contraproductief voor je energiehuishouding en je kansen in het leven/geluksgevoel. Risico’s durven nemen, meer ervaringen opdoen, terwijl je je instinct en intuïtie blijft aanscherpen en luistert naar je hart, maakt in ieder geval dat je later géén spijt hoeft te krijgen van de dingen die je níet gedaan hebt. En ondertussen: lang leve de voorpret en het feitelijke gebeuren!