Vandaag zou het de verjaardag van mijn moeder geweest zijn als ze nog leefde.

Het is nu  twee jaar en een week geleden dat ze op vrij dramatische wijze overleden is. Ze was alleen thuis en kreeg midden in de nacht een hartaanval, belde 112 en stierf tijdens dat gesprek. terwijl de centrale probeerde haar te laten zeggen waar ze woonde. Ik ben nog steeds verbijsterd dat daar geen automatisch trace system voor bestaat via nummer herkenning,  maar dat terzijde. Ze waren toch niet op tijd geweest vermoed ik.  Ik mis haar dagelijks en ik kan er  ook goed mee zijn dat ze er persoonlijk niet meer is.

Ik mis haar niet omdat het overal en heel vaak voelt alsof ze er gewoon nog is, sterker nog, dat is hoe ik haar ervaar: omni-aanwezig. En als je denkt dat voelen en ervaren hetzelfde is, voor mij  is dat in ieder geval niet zo. Ervaren is dieper, meerdimensionaler, niet op de voorgrond maar alom en compleet.

In het begin was het soms erg schrikken als ik me realiseerde dat ze dood was: “Ze bestáát helemaal niet meer echt, ze is dood!”

Heftig bizar en intens die momenten, en ik barstte dan gerust in huilen uit. Dat was meestal in de Albert Heyn omdat we daar regelmatig samen gingen shoppen. Door de tijd heen is dat verzacht, met af en toe nog flinke schrikdraad-ervaringen.

Tegenwoordig, als ik me redelijk prettig tot zeer goed voel, en haar ineens zo vanzelfsprekend aanwezig ervaar, dan is er op zo’n moment een warme glimlach op mijn lippen en voel ik dat mijn ogen stralen, zo vervullend is die sensatie. Als ik me klote en eenzaam voel – niets menselijks is mij vreemd – dan is er nog steeds een – op zo’n moment licht verdrietige glimlach en verwondering voelbaar en  dan glanzen mijn vochtige ogen. Als ik het intens diepe verdriet van mijn zus zie, ben ik blij en dankbaar met dat ik ben waar ik ben en wie ik ben en met wat ik durf te voelen. Ik voel me rijk met mijn ervaringen.

Evengoed was ik als een kind zo blij en opgelucht, toen ik ruim een jaar geleden voor het eerst eindelijk ook eens over haar droomde, of het in ieder geval kon onthouden. Voor zo een notoire droomonthoudster als ik, had het eindeloos lang geduurd. Ze dacht vast in haar grote alwetendheid van omnipotent bewustzijn, dat ik het niet ‘nodig’ had, zoals ze ook tijdens haar leven altijd wel dacht dat ik me alleen goed kon redden, wat ook zo is. Maar het is prettig en heerlijk om liefde en aandacht te ervaren en af en toe bevestigd te krijgen en niet alleen te weten dat die liefde er is. En een berichtje van gene zijde stel ik altijd zeer op prijs!

De droom was erg ‘matter of factly’ en misschien juist daarom zo prettig:

- In de keuken van het huis in Utrecht waar we vanaf mijn 6e woonden, stond ze een maaltijd te koken voor mijn vader en mij. Mijn zus en broer waren niet in de picture, en – zoals dat in dromen kan gaan – dat deed er ook niet toe. De keuken was nog van vóór de verbouwing, klein en met een granieten aanrecht; mijn moeder ook ongeveer van de leeftijd die ze had toen ik 6 jaar was. Ik was mijn goeie zelf van nu, jong van hart en ouder van leden. Ik vroeg haar waarom ze niet voor haarzelf had gekookt. Ook weer erg matter of factly zei ze: “Omdat ik dood ga”. Die mededeling schokte me niet, wel zei ik tegen haar: “Nou dat is geen reden om tot die tijd niet lekker te eten, ik ga wat voor je maken!” En ik maakte voor haar een maaltijd klaar met zeekraal.

Daar eindigde de droom of in ieder geval mijn herinnering eraan. Ik verbaasde me over de zeekraal, had er wel eens vaag van gehoord maar niet in verband met voedsel of met mijn moeder. Eerder met het bedreigd milieu enzo. Toen heb ik op zeekraal geGoogled en in mijn droom zag het er net zo uit als op de foto’s die tevoorschijn kwamen. “Leuk”, dacht ik nog. Ik heb tenslotte wel vaker helderziende dromen.

Ik heb de droom aan mijn vader verteld. Tussendoor kreeg ik in die week uit heel andere, voedseldeskundige bron, zeekraal geadviseerd als gezond voor mij. Dat vond ik grappig opmerkelijk, gezien mijn droom en de timing. Volwaardig voedsel dus ook nog. Ik voelde me als een vis in het water. Cool.
Mijn vader vond de droom boeiend, keek me verwonderd aan en vertelde dat zeekraal een van haar lievelingssnacks was, die ze regelmatig bij haar visboer haalde, een feit waar ik dus totaal niet van op de hoogte was.

Ik was al tevreden uit de droom wakker geworden de week ervoor en nu begon ik  me nog beter te voelen, een diepe sensatie van tevredenheid breidde zich in me uit en aan mijn vader te merken werkte dat aanstekelijk. Hij was duidelijk ook in zijn sas. Het is dat ik nooit geduimd heb, maar zo knus als ik dat vroeger eruit vond zien, zo voelde ik me nu. Hij vertelde over zijn helderziende dromen van toen hij kind was, waar zijn moder zich het lazerus van schrok. Die lagen dan ook in de orde van grote van: “Tante Mien, die is toch dood?” Terwijl mijn oma van niets wist en een half uur  later een familielid buiten adem op de fiets kwam aanrijden om te vertellen dat tante Mien net was overleden. Mijn vader had zijn vermogens fijntjes leren verbergen door de ontzette reacties van zijn familieleden. Nu haalden we samen bij een kop thee herinneringen op aan zijn vrouw, mijn moeder. Blij ben ik met monze band met mijn verworvenheden, blij dat mijn ouders nooit geschrokken zijn van mijn ‘gekke’ invallen, bizarre voorgevoelens en bijbehorende carriere-pad.

‘s Avonds reed ik in mijn auto naar huis, mijn vader nog steeds onwennig alleen achterlatend en zette “Elisabeth slaap zacht ” op, net als nu. Een van de nummers die we ook op haar crematie hebben gedraaid, vandaag twee jaar geleden. “Mam, ik mis je”, zinghuil ik zachtjes mee.

Maar ook:
“Fijn Mam, dank voor je bezoekje, en dank voor de zeekraal tip!” Helend en hartverwarmend. Wat een zegen dit contact! En net als de zeekraal en japans zeewier die we nu elke week wel een keer eten, doodgewoon heerlijk.

Another Sound
Friday, August 21st 2009

Allready two weeks in Turkey, the country where I used to live for more than ten years, I enjoy most of the known and some of the new sounds and movements, although some of them  shock me very much.

Het Succes van Slechte Seks

Het Succes van Slechte Seks is, behalve een pakkende titel voor een column, ook een erg leuk boek van de Belgische bioloog Dirk Draulans over hoe wij in onze gedragingen gevormd zijn door onze ‘roots’, volgens de evolutietheorie van Darwin. Daarnaast heeft het succes van slechte seks ook mijn grote aandacht en oprechte zorg.

Er is al veel gezegd en geschreven over de pornoficatie van onze maatschappij. Ooit stond ik aan de wieg van de eerste demonstratie van Vrouwen tegen Seksueel Geweld, en was ik op het Domplein in Utrecht door een megafoon meer dan duizend vrouwen toe aan het te spreken terwijl ik, o wrang ‘toeval’, de nacht daarvoor verkracht was door de man waar ik verliefd op was. Hij wist dat hij de eerste man sinds tijden was door wie mijn sapjes weer sneller gingen stromen. Na enkele heerlijke relaties met vrouwen was ik de laatste die dat verwacht had, en hij had de aandrang een voorschot te nemen op waar hij dacht dat ik toch echt aan toe was, en was de volgende dag nog verbaasd ook toen hij erachter kwam dat ik de pil niet gebruikte… Over domheid en macht en het goed verstaan van een gefluisterd “Nee!” gesproken.

Het is waarschijnlijk net als met eten: liever een béétje eten dan helemaal niet, en als je geen weet hebt van en niet ingewijd bent in de receptuur en de toewijding om aanwezig te blijven in verbinding, contact te blijven zoeken ook als de ander afhaakt en soms de rust van je eigen gezelschap te prefereren boven seks op de automatische piloot, kan armoe troef worden. Er is heel wat te zeggen voor inwijding van jonge mannen door ervaren vrouwen opdat zij jonge meiden als de jonge godinnen kunnen benaderen die zij zijn. En om meisjes en jonge vrouwen te initiëren in en respect bij te brengen voor het spiritueel en emotioneel transformerend vermogen van hun lichaam en de gevoeligheid van hun hart.

Ondanks die onfortuinlijke verkrachting en eerder seksueel misbruik op jonge leeftijd toen een hoogwerker mij aanbood om me de lichtjes van de straatlantaarn te laten zien, en zijn boekje vér te buiten en mijn broekje vér naar binnen ging, heb ik het geluk gehad om daarna heel veel fijne en goede ervaringen met mannen en vrouwen te hebben. Om langzamerhand zo lekker in mijn lijf te zitten dat ik bij mijn weten niet meer emotioneel chantabel ben, geen seks in ruil voor aandacht of geld of natura behoef of die met liefde te verwarren. En dat ik met recht mag zeggen: Ik ben een emotioneel, spiritueel en seksueel wezen in een ooit goddelijk lichaam wat weliswaar door de tijd zal vergaan en de nederigheid verlangt die daarbij hoort. Ik ben een Human Being en niet een Human Doing!

In mijn kroegtijger-leven waren er een paar beschermengelen, hunks van mannen waar ik na sluitingstijd van de kroeg waar zij werkten mee ging stappen in Amsterdam, die heel gemakkelijk misbruik hadden kunnen maken van de omstandigheden en van mijn verlangen naar verbinding en intimiteit toen ik zo jong was. Mannen met wie ik het bed gedeeld heb die niet ingingen op mijn onhandige avances om te vrijen en mij daarmee een godsgeschenk hebben gegeven: de wetenschap dat er niet gevreeën hoeft te worden om intiem contact te kunnen hebben en het belang van onderlinge afstemming.

Waar ik later zelf het inzicht bijvoegde dat het ongezond is om te vrijen ter genoegdoening van frustraties. Ik ben ingewijd mogen worden in de energetische geheimen van seksuele energie uitwisseling, waardoor mij maar al te duidelijk is hoezeer een ‘Nee’ goud waard is, en het belang van verantwoording nemen om als je jezelf niet goed voelt, niet te gaan vrijen en zodoende de ander op te zadelen of letterlijk vol te spuiten met jouw ‘energetische en emotionele rotzooi’.

Het zou mooi zijn als ook in onze cultuur jongens en meiden weer opgevoed en ingewijd zouden worden in ‘Walking the Road of Beauty’: om verantwoordelijkheidsgevoel en respect te krijgen en hebben voor je eigen ziel en Innerlijk Kind, en die van ‘de’ ander… Daar ligt voor ons ouders en opvoeders een grote taak weggelegd om onze eigen boodschappen die wij uitzenden over seks en verbinding en angst voor intimiteit, en over TV programma’s, regelmatig kritisch door te lichten.

En hou me te goede, dan wordt seks heus geen zwartekousenkerk beleving, rigide en dor. Integendeel, als je bovenstaande normen hanteert en de God of Godin in jezelf en in je al of niet tijdelijke geliefde, dan wordt het hoe dan ook een wonder van een verkenningstocht en mogelijk een ontmoeting met een hoog extatisch gehalte, al zal onze ziel soms de diepste diepte van oude pijn en verdriet ter heling niet vermijden… Daarom moeten we soms inene diep huilen na of tijdens een gelukzalige vrijpartij.

Onze zielen verlangen ernaar om via de meest ultiem mogelijke ontmoeting met een andere ziel het goddelijke via het lichamelijke te ervaren; alle controle te verliezen in het beminnen om samen uit elkaar te spatten het universum in. Een zinderende kosmische dans waarin alle grenzen vervagen en niet meer te weten waar je zelf begint en de ander ophoudt en alles in je lijf kan transformeren. De ultieme verjongingskuur dus: Het Geheim van Heilige Seks.

Dat was ook de eigenlijke titel van dit stuk, maar vermoedelijk zouden dan heel wat minder mensen het zijn gaan lezen.

Een ander geluid
Vrijdag 21 augustus

Alweer twee weken in Turkije, het land waar ik tien jaar gewoond heb, geniet ik volop van de meeste oude en nieuwe geluiden, al schrik ik ook van sommige.

Mijn vrienden en bekenden doen geen van allen mee aan de Ramadan. Zij zijn niet-praktiserend moslim of atheïst en zelfs ook zeer principieel en openlijk in hun anti-orthodoxe geluiden.