Mijn weekend is – als t effen kan, het weekend is gekleurd genoeg – op maandag.
Heerlijk rustig in huis, iedereen werkt of is naar school; geen cliënten wel klusjes, langzaam langzaam. bevalt me goed. Even mijmerend de dag in…
Een waanzinnig heerlijke Masterclass in België (Mechelen) afgelopen zaterdag, echt fijn. Waar kom je allemaal terecht en welke nieuwe ruimtes kunnen er ontsaan als je durft te geloven dat je ook gehecht kunt zijn aan je demonen: verslaving, uitkering, instanties die tegen jou lijken te opereren, slecht weer, klote ex, klote liefde, klote omstandigheden etc etc…
Kortom, je gehechtheid aan Ja-Maar en de huiver voor Ja en….
En dat je de keuze hebt om niet thuis te geven voor het leven zelf, en dat het dan ook aan je voorbij gaat, met af en toe een enorme wake up call – vaak vermomd als een ongeluk of slecht nieuws en soms als een unieke ontmoeting – met de kans voor een nieuwe start om aanwezig te zijn met je ziel en zaligheid en met wat er zich ook wil ontvouwen.
Als je durft én uit het drama kunt blijven, is een mooi meditatief moment: “Als ik nu nog een paar uur te leven heb, wat ga ik dan doen en wie wil ik nog zeggen dat…. ? “
Om dat vervolgens eerst maar eens te doen en dan weer verder te gaan met je leven. Ik mag dat graag toepassen.
Daarna (za avond) dikke file, een gigantisch ongeluk, waarbij ik echt wat zielen zag dwalen om hun verkreukelde auto’s …..vroeg ik mij af hoeveel van de mensen in al die honderden auto’s net als wij even een prayer wijden aan de betrokkenen. Volgens mij heel weinig want dat hele gebied voelde leeg aan, meer occupied met uitzitten van de wachttijd, proberen niet te ergeren en naar huis bellen.
Ik kan me herinneren dat we ooit een instroomavond hadden op het instituut waar ik werkte toen dat gigantische ongeluk met de sneltram gebeurde, iemand kwam met die mededeling en 40 mensen gingen erop in tunen en healingenergie uitnodigen voor de betrokkenen en geschrokkenen. Wat een zegen ging daar van uit en wat een enorme energiebubbel diende zich aan. Waar iedereen zich aan kon laven.
Ik stelde me zaterdagavond even voor hoe dat zou voelen als dat ter plekke op die Mechelse weg zou geschieden door toch wel zeker 1000 mensen…wat een bak heling en liefde en energie zou er dan aangeboord worden en beschikbaar komen, voor iedereen in de omtrek. En wat zou het heerlijk zijn als dat gewoon gemeengoed zou zijn in onze toch meest egocentrische maatschappij.
Onbaatzuchtig is wel een woord wat de laatste tijd veel kietelt. Ik ben enorm onder de indruk van grote en/of langdurige oprechte daden van onbaatzuchtigheid zoals ze soms langskomen op televisie of de krant. En ook kleine onbaatzuchtigheid – zonder baat te hoeven hebben bij iets wat je doet of laat – dus ook niet ego-streling – doet me glimlachen tot in mijn borstkas…nou dat is precies de plek waar ontboezemingen uit voortkomen toch.
Nu roepen er wat klusjes heel bescheiden fluisterend..Je zou toch om tien uur aan mij beginnen? nee, aan mij, aan mij…
En ik was nog niet eens beland met de thuiskomst het eten en op de bank in slaap vallen…
dat hoeft ook niet….de telefoon ging nu net met een fijne uitnodiging om een reading te geven voor een bekend business blad, da’s een mooi bruggetje naar mijn klusjes voor de rest van deze dag. Daarover later meer.
Fijne week
