Alweer bijna een jaar geleden dat mijn moeder stierf.Ik mis haar niet en ik mis haar wel.
Ik mis haar niet omdat het overal en heel vaak voelt alsof ze er gewoon nog is, sterker nog, dat is hoe ik haar erváár: omni-aanwezig. En als je denkt dat voelen en ervaren hetzelfde is, voor mij in ieder geval niet. Ervaren is dieper, meerdimensionaler, niet op de voorgrond maar alom en compleet.
In het begin was dat shocking: “Oooo shit, ik vergaar me, ermis me, vergis me: Ze bestáát helemaal niet meer, ze is dood!”
Heftig bizar en intens die momenten, en ik barstte dan gerust – meestal in de Albert Heyn omdat we daar regelmatig samen gingen shoppen – in huilen uit. Door het jaar heen is dat verzacht, met af en toe nog flinke schrikdraad-ervaringen.
Tegenwoordig, als ik me redelijk prettig tot zeer goed voel, dan is er op zo’n moment een warme glimlach op mijn lippen en voel ik dat mijn ogen stralen, zo vervullend is die sensatie. Als ik me klote en eenzaam voel – niets menselijks is mij vreemd – dan nog is er een – licht verdrietige – glimlach en verwondering in mijn ogen voelbaar. God wat ben ik blij én dankbaar (sinds een tijdje geen vies woord meer) met dat ik ben waar ik ben en wie ik ben en wat ik durf te voelen. Ik voel me rijk met mijn ervaringen.
Evengoed was ik als een kind zo blij en opgelucht, toen ik een maand geleden voor het eerst eindelijk ook eens over haar droomde, of het in ieder geval kon onthouden. Voor zo een notoire droomonthoudster als ik, had het eindeloos lang geduurd. Ze dacht vast in haar grote alwetendheid van omnipotent bewustzijn, dat ik het niet ‘nodig’ had, zoals ze ook tijdens haar leven altijd wel dacht dat ik me alleen goed kon redden, wat ook zo is. Maar het is prettig en heerlijk om liefde en aandacht te ervaren en af en toe bevestigd te krijgen en niet alleen te weten dat die liefde er is. En een berichtje van gene zijde stel ik altijd zeer op prijs!
De droom was erg ‘matter of factly’ en misschien juist daarom zo prettig:
- In de keuken van het huis waar we woonden vanaf mijn 6e, stond ze een maaltijd te koken voor mijn vader en mij. Mijn zus en broer waren niet in de picture, en – zoals dat in dromen kan gaan – dat deed er ook niet toe. De keuken was nog van vóór de verbouwing, klein en met een granieten aanrecht; mijn moeder ook ongeveer van de leeftijd die ze had toen ik 6 was. Ik was mijn goeie zelf van nu, jong van hart en ouder van leden. Ik vroeg haar waarom ze niet voor haarzelf had gekookt. Ook weer erg matter of factly zei ze: “Omdat ik dood ga”. Die mededeling schokte me niet, wel zei ik tegen haar: “nou dat is geen reden om tot die tijd niet lekker te eten, ik ga wat voor je maken!” En ik maakte voor haar een maaltijd klaar met zeekraal.
Daar eindigde de droom of in ieder geval mijn herinnering eraan. Ik verbaasde me over de zeekraal, wel eens vaag van gehoord maar niet in verband met voedsel of met mijn moeder. Eerder met het bedreigd milieu enzo. Op zeekraal geGoogeld en in mijn droom zag het er net zo uit als op de foto’s die tevoorschijn kwamen. “Leuk”, dacht ik nog. Ik heb tenslotte wel vaker helderziende dromen.
Ik heb de droom aan mijn vader verteld. Tussendoor kreeg ik in die week uit heel andere, voedseldeskundige bron, zeekraal geadviseerd als gezond voor mij. Dat vond ik grappig opmerkelijk, gezien mijn droom en de timing. Volwaardig voedsel dus ook nog. Ik voelde me als een vis in het water.Cool
Mijn vader vond de droom boeiend, keek me verwonderd aan en vertelde dat zeekraal een van haar lievelingssnacks was, die ze regelmatig bij haar visboer haalde, een feit waar ik dus totaal niet van op de hoogte was.
Ik was al tevreden uit de droom wakker geworden de week ervoor en ook nu begon ik innerlijk te glimmen en aan mijn vader te merken werkte dat aanstekelijk. Hij was ook in zijn sas.
Het is dat ik nooit geduimd heb, maar zo knus als ik dat vroeger eruit vond zien, zo voelde ik me nu.
“Leuk Mam, dank voor je bezoekje, en dank voor de zeekraal tip!”
Helend en hartverwarmend. Wat een zegen. Doodgewoon heerlijk.
Fijne dag!
Binnenkort meer uit mijn vaatje.
Carolien
